Mijn passie voor het Olympische Plan

Deze week: Pelle Rietveld, is één van de betere tienkampers in Nederland en combinatiefunctionaris bij ARV Ilion en de Gemeente Zoetermeer.

Sportnatuur

Te lezen op de site van de Alliantie Olympisch Plan 2028: ‘Er is met reuzensprongen draagvlak ontstaan voor het Olympisch Plan 2028.’ De paradox wil wel dat op dit moment het draagvlak waarover gesproken wordt, draagvlak is onder de groep van de bevolking met de meest zorgwekkende vorm van beweegarmoede. Ik heb het over mannen in pakken, die met ingewikkelde vormen van overleg van in principe niet zo heel ingewikkelde materie toch heel ingewikkelde discussies maken. Tijd voor bewegen blijft er niet meer over voor deze groep.

Een niet-representatieve steekproef onder deze groep ‘mannen in pakken’ wees uit dat slechts een zeer klein gedeelte van hen de internationale beweegnorm haalt. Ze bewegen te weinig en zijn zich ook niet bewust van hun beweegachterstand; de onderzoekers werd keer op keer gevraagd: ‘Maar besturen is toch ook topsport? En we golfen op zondag!’

In deze column wil ik dan ook pleiten voor gerichte beweeginterventies voor de groep ‘mannen in pakken’, want hoewel ze zeggen het Olympisch Plan te omarmen zijn ze zich blijkbaar niet bewust van de inhoud ervan.

Het Olympisch Plan is in feite een vrij ingewikkelde wijze om aan Nederland te vertellen dat sporten leuk is en dat er allerlei voordelen kleven aan sporten, voor de gezondheid, voor de economie en voor de maatschappij.

Dat ook de meest ongezonde groep van Nederland, de mannen in pakken die het Plan omarmd hebben, niet de daad bij het woord voegen door zelf meer te sporten,  geeft wel aan dat ook naar de rest van de bevolking toe nog een lange weg te gaan is: het vertalen van de woorden die op papier staan naar woorden die begrepen worden en aanslaan bij de rest van Nederland. Vervolgens moet het uitgewerkt worden in acties: hoe gaan we dit bereiken? Nu cirkelt het Olympisch Plan nog teveel in de bestuurskringen.

Twee grote problemen dus, enerzijds de beweegarmoede onder mannen in pakken, anderzijds het feit dat de HELE bevolking in aanraking moet komen met de gedachte van het Olympisch Plan. Gelukkig draag ik ook gelijk twee oplossingen aan.
Voor de mannen in pakken stel ik voor: de netwerkestafette, waarbij de visitekaartjes als estafettestokjes worden overgegeven. Niet het snelste team, maar het team dat de meeste visitekaartjes verzamelt, wint, waarbij aangetekend wordt dat het visitekaartje van Ivo Opstelten vijf bonuspunten waard is.

Voor het tweede probleem geldt eenzelfde oplossing. Er zijn allerlei (mentale) barrières die overwonnen moeten worden, maar in principe vinden wij mensen sport en bewegen leuk. Daar zijn allerlei fysiologische redenen voor, zoals stofjes die in je hersenen aangemaakt worden. Laat zoveel mogelijk mensen dus op zoveel mogelijk manieren kennismaken met sport en bewegen en vergeet het grootste deel van de tijd het ingewikkelde geneuzel uit het Olympisch Plan, want dat is niet de kern. De kern is wat we ‘sportcultuur’ zijn gaan noemen, maar wat eigenlijk ‘sportnatuur’ hoort te heten: mensen zijn van nature actief, het was vroeger zelfs noodzakelijk om te kunnen overleven. Maar ook het wedijveren, dat in sport is ingebakken, ligt besloten in ons instinct. Het moet dus niet zijn: op naar een sportcultuur, maar, terug naar onze sportnatuur!